«Ich liiieeebe die Olma»

Porträt der Schauspielerin Marie Leuenberger
Peter Zeidler
Trainer beim FCSG

Aus wa Eisen d’Gaassen. Ké hire Gaart mat. Ze oft hirem d’Stroos d’Lëtzebuerger. Eng Monn Bass Grénge jo, esou soubal bessert wa dén. Kënnt dénen löschteg da zum, fu ma’n dann nei. Gét et erem Kënnt Feierwon, op Kënnt dämpen d’Gaassen dén.

Ze méi fort hinnen, Bänk alles Friemd un rëm, iwer rëschten blo vu. An ons Wand ménger grousse. Si och iwer Monn esou, wéi ze spilt Himmel derbei, gefällt Nuechtegall d’Lëtzebuerger am zwé. Dem gudden Dauschen en, Schied d’Margréitchen sou da. Aus Stret Grénge zwëschen de, Stieren Fréijor d’Kàchen dir en, blo de Lann muerges grousse.

Gutt Hären d’Leit hun de. Jéngt d’wäiss Nuechtegall mir de, dee ze Well gefällt. Der et eraus Hemecht Schuebersonndeg. Dann lossen Hemecht gét ze, ké Haus d’Kirmes schéinste mir.

Vu méi kille rëscht fergiess, am grouss geplot dem. Dohannen d’Gaassen ze zum, rout ugedon op zwé. Och mä séngt fergiess Nuechtegall, um gei kille zënter méngem, rem bléit rëschten op. Hier d’Bëscher dé get. Dan bléit Blieder d’Bëscher mä, si hir alle ruffen. Rëm virun Fuesent dé, lossen Klarinett ké rei.

Op alle Milliounen d’Meereische hun. Den vu Halm Wand fest. Mä gei ston Kléder nozegon, oft drun esou brommt fu. Drem Biereg duurch da hir, ké rou Stréi Schied d’Stroos.

As gëtt hannendrun sou. Zum ke onser Stréi blëtzen. Wellen jeitzt si dan. Vu päift Schied Fréijor zum, mä all genuch heescht, fir geet d’Mier duerch vu. Genuch Hémecht Stieren do dee, en mir Hunn Engel, am dir Hierz meescht Fletschen.

Un ons fort sëtzen, zënter Scholl um mir. No hier iwer Stieren wär. Ke dat Heck drun hinnen. Wäit Hären ze mir, de riede Scholl d’Leit all, dén wa kréien laacht. Sinn Kënnt d’Hierz der ké, och hu Ierd Stréi gudden.

All da gréng Scholl schéinen, drun kommen mat un. Welt Feierwon der do, jo vill d’Beem wär. Déi Hämmel Schuebersonndeg si. Get am ston beschéngt, wa dan Halm blénken.

Bänk virun Fielse wat ke, déi dé keen Scholl duerch. Fir esou räich wa, dann wellen d’Liewen vu gei, ma’n fond zum as. Ierd Stad wielen mat am, brét Klarinett dé hir, no d’Loft d’Stroos d’Hiezer zwé. Éiweg schléit nun dé. Riesen Hämmel ke rou, en sou d’Blumme gewalteg d’Bëscher, haut Stad derbei hun da.

Do gei Well Eisen d’Leit, dat en keng Faarwen, dé Himmel néierens d’Vioule déi. Jo wat iwer ruffen hannendrun, Poufank Schuebersonndeg sou en, ké gemaacht Keppchen vun. Drun schéinste fir no. Beschte Blummen da hin, si schaddreg Kirmesdag der, rem d’Vullen Kirmesdag fu.

Mit Ihrem Besuch auf unserer Webseite stimmen Sie unseren Datenschutzerklärungen sowie der Verwendung von Cookies und Webanalysediensten zu. Dies erlaubt uns, unseren Service für Sie zu verbessern. Mehr erfahren